Tango
Ik ga ervan uit dat u deze rubriek leest om te weten waar u lekker kunt eten. Eerder dan om te weten waar u nietlekker kunt eten. Vandaar dat ik veel tijd besteed aan voorafgaandelijke research alvorens mij naar een restaurant te begeven. Om het risico op een slechte ervaring - voor u en voor mij - zo klein mogelijk te houden. (Helaas, heb ik intussen geleerd, bestaat het nulrisico niet.)
Wat kan je uit zo'n research leren? Dat de twee oprichters van dit restaurant een goede leerschool kregen. Zo werkte Sebastien De Boeck (28) voorheen in Le Pristine Café van Sergio Herman. En zijn kompaan Aram Mondt (29) in Café Commercial van Davy Schellemans. Twee uitstekende koks en eethuizen waar ze hopelijk iets van opgestoken hebben.
Ze gingen ook stap voor stap te werk. Eerst openden ze een bar die ze Tango noemden, waar later kleine gerechtjes werden opgediend. Toen het restaurant Victor, vlak ernaast gelegen, de deuren sloot, begonnen ze daar dit restaurant, onder dezelfde naam Tango. De chef is Kirsten Sprokkelenburg, die Bar Tango al van gerechtjes voorzag, en voordien bij Osaka en Le Pristine kookte. Ik trek er dus verwachtingsvol naartoe, in de hoop uw culinaire leven alweer met een goed adres te verrijken.
De eerste indrukken zijn positief: leuke sfeer, goede muziek, witte nappen op de tafels, barbecue in de keuken, vriendelijke bediening, boeiende spijskaart en dito wijnkaart, elegante wijnglazen op aanvraag, een glas uitmuntende champagne op de juiste temperatuur geschonken. En ook de eerste "bites" tonen dat deze jonge eigenaars en chef van wanten weten: een verrukkelijke Zeeuwse holle oester op ijs (€ 6), fijne rillettes van konijn met chutney van rode ui (€ 14), uitstekend brood met gerookte boter (€ 5,5).
Als voorgerecht is er alleen "coquille crudo" en "beef tartare": pech voor wie geen rauwe vis en rauw vlees wil of mag eten. Maar ook met alleen een hoofdgerecht ga je hier niet met honger naar buiten: wat een megaportie varkensvlees, zeg! Het is afkomstig van het hoogwaardige Baskische Kintoa-ras, werd deskundig geroosterd op de barbecue, en gecombineerd met pastinaak en linzen: het resultaat is om van te smullen (€ 36). Omdat de spijskaart geheel in het Engels is, kan "sea burbot" door een minder oplettende gast wel eens met "turbot" (tarbot) verward worden. Het gaat hier echter om een minder bekende vis die leng* wordt genoemd. Een moot van alweer indrukwekkend kaliber, rijkelijk overgoten met beurre blanc, verschijnt op het bord, samen met knolselder (€ 27). Beide gerechten mikken eerder op genereuze smakelijkheid dan op verfijning.
De nagerechten getuigen wel van enige verfijning: gepocheerde appel met pepercrumble en pittig gemberijs (€ 12) en rijstpudding met kersen en amandelcrème (€ 13).
Deze jonge oprichters staan nog niet zo lang op eigen benen, maar tonen nu al dat ze een aanwinst zijn voor de Antwerpse restaurantscene.
Tango, Sint-Paulusplaats 25, 2000 Antwerpen, tangoantwerp.be
FOTO: KARMEN AYVAZYAN
* Leng
Deze vis behoort tot de kabeljauwfamilie. De smaak kan met kabeljauw vergeleken worden, zijn textuur is echter steviger, en hij heeft nog minder graten. Leng kan tot twee meter lang worden en voedt zich met andere vissen. Eigenlijk is hij de zoutwaterversie van de kwabaal, vandaar dat hij in het Engels "sea burbot" wordt genoemd, om het verschil te maken met de gewone "burbot" of kwabaal die alleen in rivieren en meren voorkomt.
