Mobi
Als een gastronomische gids al het woord "hip" begint te gebruiken, dan weet je: die term is niet langer hip. Om mee te zijn met de tijd lanceerde Gault&Millau het H!P-cahier, een selectie van eethuizen die informeler en goedkoper zijn. Welnu, in dat H!P-cahier (let op de hippe vervanging van de i door een uitroepteken!) werd deze Italiaanse nieuwkomer uitgeroepen tot beste h!p eethuis van Brussel. Dan moet deze recensent daarheen, natuurlijk. Al was het maar om op het vlak van h!pheid niet achter te blijven. Het pand is verrassend groot, met een capaciteit van wel honderd gasten, veel plaatsen aan de toog van de bar en keuken, en een hoger gelegen mezzanine met zicht op de drukte beneden. Cocktails en mocktails schijnen h!p te zijn, dus staan die prominent op de drankenkaart, voor boomers is er een selectie van een dertigtal wijnen. Ik wil mij van mijn h!pste kant tonen door een orange wine als aperitief te bestellen, maar dat schijnt men hier niet te kennen. Een pinot grigio uit Veneto dan maar (€ 7 per glas).
Gianpaolo Valente - een van de twee oprichters, naast barman Christophe Hudym - is een Italiaanse chef, dus moet hij in staat zijn een perfecte bruschetta met tomaat, basilicum en look bij het aperitief af te leveren. Maar die valt - half wak, half krokant - een beetje tegen (€ 3,5). De kroket met scamorza en die met Parmezaanse aubergine zijn veel beter (€ 7 / € 8).
Een tartaar van rode biet (in blokjes en gepekelde schijfjes), paprika, kappers, koriander en wat mosterd mag dan niet traditioneel Italiaans zijn, de elegant gepresenteerde compositie zit goed in elkaar (€ 9,5). De gedroogde ham nero di Calabria, van het gelijknamige lokale varkensras, met het mes à la minute gesneden, is van hoge kwaliteit maar iets te zout naar mijn smaak (€ 15 voor 50 gram). Jammer ook van het banale stokbrood erbij: behalve de fabuleuze focaccia is brood nooit een sterk punt van culinair Italië geweest.
Zelden neem ik een secondo piatto in een Italiaans eethuis, wel als er een kalfslapje alla Milanese op de kaart staat: dun gesneden, crispy gepaneerd, met wat Romeinse sla. De toefjes truffelmayonaise laat ik wijselijk liggen, ik verkies enkele partjes citroen om over het vlees te sprenkelen, maar die komen alleen op aanvraag (€ 19). Pasta bij het hoofdgerecht is als vloeken in een Italiaanse kerk, maar ik bestel het toch omdat er een bijgerechtje van mijn geliefde gnocchi* met tomatensaus mogelijk is (€ 3,5). "Eigenlijk is het geen pasta", sus ik mijn geweten.
Pasta is er wel aan de overzijde van de tafel: ravioli gevuld met mascarpone, pecorino en ricotta, en gedoseerd vermengd met ragù (langzaam gegaarde vleessaus). Ik proef mee en stel vast dat de chef zijn Italiaanse roots eer aandoet (€ 17).
Conclusie: ik heb lekker gegeten en weinig betaald. H!p h!p hoera.
Mobi, Londenplein 3, 1050 Elsene, mobi.brussels
FOTO: KARMEN AYVAZYAN
* Gnocchi
Op menu's en in winkels staan gnocchi (spreek uit: njokkie) bij de pasta's, en ze worden bereid met dezelfde sauzen. Maar technisch is het geen pasta. Gnocchi worden gemaakt van aardappel en bloem (soms ook ei), terwijl een pasta gemaakt is op basis van graan (meestal tarwe). Beet en smaak zijn daardoor anders. Gnocchi betekent "klontjes", verwijzend naar de vorm ervan. In diezelfde vorm wordt ook pasta gemaakt, maar dan zijn het weer geen echte gnocchi.
