Waarom scoort Vlaanderen zoveel beter bij Michelin?
Michelin heeft zijn verdict geveld: Vlaanderen kreeg 13 nieuwe sterren (waaronder 2 groene), Wallonië 2 (waaronder 1 groene) en Brussel geen enkele (daar gaan er zelfs 3 verloren). Vanwaar dat overwicht voor Vlaanderen? In Franstalig België is men er niet over te spreken: “C’est une édition 2026 très flamande à nouveau”.
“Une seule nouvelle étoile dans le ciel wallon”, kopte L’Avenir (de extra groene ster lieten ze even buiten beschouwing). La Capitale sprak van een editie “die vooral de gastronomie van het noorden van het land in de verf zet”. La Libre Belgique had het over “une édition 2026 très flamande à nouveau”. Hoofdredacteur Dorian de Meeûs wijdde er zelfs een commentaar aan: hij sprak van “un désequilibre qui interroge” en stelde dat de chefs een duidelijk antwoord van Michelin verwachten omdat ze een gevoel van onrechtvaardigheid ervaren.
Wij vroegen ook een reactie van Michelin, waarna woordvoerder Peter Govaert zei dat men niet alleen naar deze editie maar naar de totaliteit van de sterren moet kijken. Hij stuurde ons daarom een spreadsheet met de regionale spreiding van het aantal restaurants met drie sterren (2 in Vlaanderen), twee sterren (13 in Vlaanderen, 4 in Wallonië, 3 in Brussel), en één ster (63 in Vlaanderen, 34 in Wallonië, 8 in Brussel). Wat eigenlijk net het duidelijke overwicht van Vlaanderen bevestigt: tegenover 78 sterren in Vlaanderen zijn er slechts 38 in Wallonië en 11 in Brussel.
De Franstalige culinair journalist Michel Verlinden (van o.m. Le Vif en Le Fooding) is daar niet verbaasd over: “Michelin hanteert voorbijgestreefde criteria en hecht te veel belang aan prestige, luxe en comfort. En op basis daarvan is het inderdaad moeilijker om in Wallonië restaurants te vinden. Ze liggen vaak ook meer verspreid en zijn moeilijker te bereiken. Ik vraag mij af of Michelin wel voldoende inspecteurs op de baan heeft.”
Daarnaast wijst hij erop dat Wallonië en Brussel het economisch moeilijker hebben: “Dat heeft zijn weerslag op de investeringen die nodig zijn voor een gastronomisch restaurant met sterrenambities, èn op het potentieel van voldoende koopkrachtige klanten.”
De hoofdredacteur van La Libre Belgique heeft het ook over de gevolgen van de covidcrisis die nog altijd zwaarder doorwegen in Wallonië, over “les travaux interminables” in Brussel en de periferie zodat mensen (en de inspecteurs?) de Waalse restaurants moeilijker kunnen bereiken, en over de inflatie die restaurants ertoe verplicht hun prijzen te verhogen terwijl scherpe prijzen net de sterkte van de Waalse restaurants zijn.
Culinair journalist Eric Boschman (van het magazine Moustique) ziet naast een economisch ook een politiek verschil: “In Vlaanderen wordt een duidelijke politiek gevoerd om de regio neer te zetten als een internationale gastronomische hub. Niet voor niets betaalt Antwerpen al drie jaar op rij om de gaststad van Michelin te zijn. En kijk eens naar de uitstraling van de hotelscholen in Vlaanderen. In Wallonië worden de budgetten daarvoor alleen maar ingekrompen. Gastronomie trekt toeristen en buitenlandse bestedingen aan, maar in Wallonië en Brussel gelooft men daar minder in dan in Vlaanderen. Zeker in Wallonië vindt men dat al snel te elitair, daar mikt men eerder op eethuizen die goede kwaliteit tegen een redelijke prijs leveren.”
Dat laatste wordt bevestigd door de cijfers van Michelin: in de categorie “bib gourmand” (die de prijs-kwaliteit bekroont) zijn er 58 restaurants in Wallonië tegenover 29 in Vlaanderen (en 22 in Brussel).
Marie Trignon, chef van La Roseraie in Wallonië, werd twee jaar geleden bekroond met een Michelinster en nuanceert: “Er zijn gewoon méér restaurants in Vlaanderen dan in Wallonië, dan is de kans ook groter dat daar méér sterren vallen.”
Ze vindt dat dit voor Waalse chefs net een stimulans moet zijn om nog meer in te zetten op kwaliteit: “Het is niet omdat een eethuis geen sterren heeft dat het geen uitstekende kwaliteit kan leveren. En het is dáárvoor dat klanten komen en terugkomen. En dat heeft meer effect op je zakencijfer dan een ster, dat heb ik zelf ervaren.”
“Et alors?” zou daarom ook de reactie van Wallonië en Brussel kunnen zijn op de nieuwste sterrenparade. Want dat zij minder sterren hebben, wil alleen zeggen dat er in hun regio minder restaurants beantwoorden aan een welbepaalde visie van Michelin. Maar daarnaast zijn er genoeg andere eetconcepten die hun culinaire scene zelfs spannender en dynamischer maken dan het zoveelste sterrenrestaurant.
