Eldo
Het schijnt al niet eenvoudig te zijn om als koppel je kost te verdienen met een restaurant. Wat moet dat zijn als je er meteen met zeven aan begint?Dit nieuwe restaurant (ooit nog een bordeel onder de naam New Eldo Club) telt drie oprichters (festival- en nachtclubondernemer Bart Roman, zijn rechterhand M’Hamed Houmani en sommelier Daan Guelinckx), drie freelancers die instaan voor de visuele vormgeving, de selectie van kunstwerken en de marketing, en - niet onbelangrijk voor een restaurant - een chef (Thomas D’Hooghe die vroeger bij Sergio Herman in Pure C en Le Pristine kookte). Die zullen toch allemaal op enigerlei wijze vergoed moeten worden, denk ik dan. Samen met alle medewerkers in de keuken en de zaal.
Afijn, ik ga andermans rekening niet maken, ik hoop vooral dat die van mij zal meevallen. En het resultaat mag er zijn: chic en artistiek en toch casual en gemoedelijk, overal banken met kussens, harmonieuze easy listening, alles gericht op sfeer en comfort. De capaciteit - tot 70 gasten in twee eetzalen - is ambitieus, en dan heb ik het buitenterras nog niet bijgerekend. Iedereen kan bovendien à la carte kiezen uit 9 hapjes, 17 voor- en hoofdgerechten, 4 bijgerechten en 5 nagerechten. Terwijl het hier 5 dagen op 7 open is, van middag tot middernacht. Maar chef D’Hooghe slaat zich daar met zijn equipe, in de open keuken met open vuur, verrassend goed doorheen. Terwijl ook de bediening alert en attent blijft.
Een verrukkelijke Ierse Mór oester, mooi gepresenteerd op koude witte steentjes (€ 5), een taartje met ricotta, artisjok en olijf (€ 6), en eentje met rauwe gambero rosso, avocado en kaviaar (€ 9,5) brengen me al in de stemming. Gevolgd door Zeeuwse mosselen, perfect van cuisson, in een zilte jus opgepept met sambal* (€ 19) en open ravioli met morieljes, tuinbonen en groene asperge (€ 32).
Een filet van zeebaars met aubergine en curryplant krijgt een exotisch accent met Indische kruiden (€ 45), geroosterde babykreeft baadt in een romige jus geparfumeerd met basilicum, tijm, rozemarijn en limoen (€ 49). De culinaire stijl doet onmiskenbaar denken aan de vroegere brasserieën van Sergio Herman: smeuïg, schuimig, sappig en rijkelijk, maar wel in balans en verdraaid lekker, met producten van hoge kwaliteit en versheid.
Dat de chef dit voor elkaar krijgt terwijl beide eetzalen intussen helemaal vollopen, dwingt op zich bewondering af. Al zou de smeuïge overvloed - een rijkelijke saus bij het gerecht plus een overdosis vinaigrette in de sla plus mayonaise bij de frieten - beter gedoseerd kunnen worden.
De millefeuille van mango, passievrucht en kokos wordt gelukkig gecompenseerd door frisse zuren, ook een kenmerk van de Sergio-school (€ 15,5).
En de prijzen? Je kiest à la carte, dus kan je het hier zo goedkoop en zo duur maken als je zelf wil. Wat ook geldt voor de wijnen: van 8 tot 55 (!) euro voor een glas, van 37 tot 1.011 (!) euro voor een fles.
Op mijn servet staat de slogan van het huis: “Can I stay a little longer, I’m so happy here”. Het vat de vibe die hier hangt, goed samen.
Eldo, Graaf van Egmontstraat 57-59, 2000 Antwerpen, eldo.be
* Sambal
Deze pittige pasta van chilipeper en zout, oorspronkelijk uit Indonesië en Maleisië, is bij ons beter bekend als “sambal oelek”. Maar ”ulek” is het Indonesische woord voor “malen”, en slaat op het feit dat chilipeper en zout traditioneel in een vijzel vermalen werden. Afhankelijk van de gebruikte pepers kan sambal minder of meer pikant zijn. Door andere ingrediënten toe te voegen bekomt men verschillende varianten van sambal, ook zoete.
