YuMe YuMe, Tervurenlaan 291, 1150 Brussel (Sint-Pieters-Woluwe), tel. 02/773.00.80, www.yume-resto.be Topkok Yves Mattagne was zelf druk in de weer bij de opening van zijn nieuwe "brasserie chic" (zoals hij het noemt). Twee dagen ervòòr had hij een première voor de pers georganiseerd. Ikzelf had mij onder een andere naam verzekerd van een tafel op de eerste avond dat Yume open was voor het publiek. Op zo'n eerste avond loopt er meestal een en ander fout. Door informaticaproblemen waren de wijn- en spijskaart slechts op de valreep klaar. De elektriciteit viel vijf keer uit. Het kassasysteem raakte daardoor danig ontregeld, de keukenactiviteit en opvolging van bestellingen ook. Achteraf werd mijn jas slechts met grote moeite teruggevonden in de overvolle vestiaire. Toch bleef het personeel, Mattagne incluis, relaxed glimlachen en iedereen vriendelijk bedienen. Geen paniek, geen stress, professionele controle. En met het eten, daar ging niets fout mee: dat was ronduit schitterend. Yume werd ondergebracht in een prachtig geklasseerd gebouw uit 1930, dat Mattagne heeft aangekocht. Op de bovenverdieping werd een "Asian fusion lounge" ingericht, die de sfeer van een wereldstad ademt. Op het gelijkvloers is de brasserie, met een spijskaart die zowel Japans en Chinees geïnspireerde gerechten als typisch Belgische brasseriegerechten aanbiedt (zeetong, américain, rundswang ...). Je kan aan een tafel of aan de toog eten. De wijnkaart is met kennis van zaken samengesteld, de wijnen zijn verrassend goedkoop: een prima wijn die met de Oosterse keuken harmonieert, heb je al voor 30 euro. Wat aan de Amerikaanse westkust en in wereldsteden als Londen de nieuwe hype is, introduceert Mattagne nu hier: de robata-grill (zichtbaar vanuit de zaal). Robata is de oude Japanse visserstraditie van het grillen op houtskool, die nu nieuw leven wordt ingeblazen. Mits het gebruik van goede ingrediënten, en de beheersing van de techniek, zijn de resultaten op het vlak van textuur, sappigheid en smaak fantastisch. Dat zou hier ook het geval zijn. Met zijn alom geprezen restaurant Sea Grill weet Mattagne hoe hij aan spartelverse vis van de hoogste kwaliteit kan geraken. Dat was merkbaar in het assortiment sushi en sashimi: al wat rauw uit de zee kwam (tonijn, zalm, hamachi, sint-jakobsvrucht) smolt op de tong (15 €). Maki-sushi met nobashigarnaal (7 €) en als maki opgerolde rauwe makreel (5 €) waren absoluut verrukkelijk. Zeer fijne, delicate, fluweelzachte dim sum - in huis gemaakt - waren gevuld met nobashigarnaal, ganzenlever en varkensvlees met kool (7 €). In rolletjes flinterdun rauw rundsvlees - alweer smeltend op de tong - bevond zich frisse daikon (een witte radijs uit Azië) met sesam en mosterdolie (8 €). De hoofdgerechten gingen op hetzelfde elan door. De zalm "terriyaki" (gemarineerd in soja, suiker en rijstwijn en dan gegrild) was uitmuntend (19 €), net zoals het rundsvlees in dezelfde marinade, waaraan pikante peper, sesam en look was toegevoegd (25 €). Kraakverse, licht krokante kabeljauw was met miso zachtjes gebakken in een Japans hoba-blad (20 €). Telkens weer vielen de verfijning en subtiele aroma's op, wat mij meer bekoort dan de versterkte smaken en het overdreven gebruik van zoet in sommige Oosterse keukens. Toen ik nagenietend naar buiten ging, viel de elektriciteit voor de zesde keer uit. De enige medewerker van Mattagne die vanavond ondermaats presteerde, was de elektricien.

YuMe

YuMe, Tervurenlaan 291, 1150 Brussel (Sint-Pieters-Woluwe),

Topkok Yves Mattagne was zelf druk in de weer bij de opening van zijn nieuwe "brasserie chic" (zoals hij het noemt). Twee dagen ervòòr had hij een première voor de pers georganiseerd. Ikzelf had mij onder een andere naam verzekerd van een tafel op de eerste avond dat Yume open was voor het publiek. Op zo'n eerste avond loopt er meestal een en ander fout. Door informaticaproblemen waren de wijn- en spijskaart slechts op de valreep klaar. De elektriciteit viel vijf keer uit. Het kassasysteem raakte daardoor danig ontregeld, de keukenactiviteit en opvolging van bestellingen ook. Achteraf werd mijn jas slechts met grote moeite teruggevonden in de overvolle vestiaire. Toch bleef het personeel, Mattagne incluis, relaxed glimlachen en iedereen vriendelijk bedienen. Geen paniek, geen stress, professionele controle. En met het eten, daar ging niets fout mee: dat was ronduit schitterend.

Yume werd ondergebracht in een prachtig geklasseerd gebouw uit 1930, dat Mattagne heeft aangekocht. Op de bovenverdieping werd een "Asian fusion lounge" ingericht, die de sfeer van een wereldstad ademt. Op het gelijkvloers is de brasserie, met een spijskaart die zowel Japans en Chinees geïnspireerde gerechten als typisch Belgische brasseriegerechten aanbiedt (zeetong, américain, rundswang ...). Je kan aan een tafel of aan de toog eten. De wijnkaart is met kennis van zaken samengesteld, de wijnen zijn verrassend goedkoop: een prima wijn die met de Oosterse keuken harmonieert, heb je al voor 30 euro.

Wat aan de Amerikaanse westkust en in wereldsteden als Londen de nieuwe hype is, introduceert Mattagne nu hier: de robata-grill (zichtbaar vanuit de zaal). Robata is de oude Japanse visserstraditie van het grillen op houtskool, die nu nieuw leven wordt ingeblazen. Mits het gebruik van goede ingrediënten, en de beheersing van de techniek, zijn de resultaten op het vlak van textuur, sappigheid en smaak fantastisch. Dat zou hier ook het geval zijn.

Met zijn alom geprezen restaurant Sea Grill weet Mattagne hoe hij aan spartelverse vis van de hoogste kwaliteit kan geraken. Dat was merkbaar in het assortiment sushi en sashimi: al wat rauw uit de zee kwam (tonijn, zalm, hamachi, sint-jakobsvrucht) smolt op de tong (15 €). Maki-sushi met nobashigarnaal (7 €) en als maki opgerolde rauwe makreel (5 €) waren absoluut verrukkelijk. Zeer fijne, delicate, fluweelzachte dim sum - in huis gemaakt - waren gevuld met nobashigarnaal, ganzenlever en varkensvlees met kool (7 €). In rolletjes flinterdun rauw rundsvlees - alweer smeltend op de tong - bevond zich frisse daikon (een witte radijs uit Azië) met sesam en mosterdolie (8 €).

De hoofdgerechten gingen op hetzelfde elan door. De zalm "terriyaki" (gemarineerd in soja, suiker en rijstwijn en dan gegrild) was uitmuntend (19 €), net zoals het rundsvlees in dezelfde marinade, waaraan pikante peper, sesam en look was toegevoegd (25 €). Kraakverse, licht krokante kabeljauw was met miso zachtjes gebakken in een Japans hoba-blad (20 €).

Telkens weer vielen de verfijning en subtiele aroma's op, wat mij meer bekoort dan de versterkte smaken en het overdreven gebruik van zoet in sommige Oosterse keukens.

Toen ik nagenietend naar buiten ging, viel de elektriciteit voor de zesde keer uit. De enige medewerker van Mattagne die vanavond ondermaats presteerde, was de elektricien.