La Stazione Alimentari
Wat gebeurt er wanneer Joseph Giammorcaro en Lakhdar Lakhdar-Hamina de handen in elkaar slaan om een nieuwe eetplek te openen? Deze recensent krijgt er instant honger van. Want Giammorcaro is de man achter de uitstekende pizzeria Marcella, en Lakhdar-Hamina is de rusteloze bedenker van menig hip horecaconcept in Brussel, waaronder de zalige Italiaanse eetbar Gazzetta. Beide zaken kregen in deze rubriek de topscore van vier bordjes, voldoende reden dus om naar dit "voedingsstation" van beide heren af te zakken.
"Eén plek, drie manieren om onze Italiaanse producten te proeven", zo vatten ze hun concept samen. Vertaald voor foodies: een delicatessenzaak, traiteur en restaurant onder één dak, geheel gewijd aan dat geweldige culinaire land Italië. Als ik binnenkom, gaan mijn speekselklieren al in overdrive bij het zien van al het lekkers dat in koeltogen uitgestald ligt. In een hoog rek staan Italiaanse wijnen, stuk voor stuk van uitstekende domeinen. Ze steken schril af tegen de kleine wijnglazen op de tafels, ik verzeker er mij onmiddellijk van dat ze door grotere exemplaren vervangen kunnen worden. Een van mijn vele kleine obsessies aan tafel die ik maar niet bedwongen krijg.
Het menu staat in witte letters geschreven op een grote spiegel, waardoor je meteen begrijpt waarom Franse bistrots dit op een zwart bord doen: het is zoveel beter leesbaar.
Uit de vier antipasti proef ik er drie, en ze zijn alledrie onberispelijk. Caponata Siciliana, een salade van gestoofde zuiderse groenten, verschijnt als een kunstig taartje op het bord, met groenten die nog beet hebben en blaken van versheid (€ 14,50). Scamorza alla pizzaiola wordt opgediend in een stalen pannetje: vier schijven van deze gerookte kaas
in een intens smakende tomatensaus werden zoals een pizza kort in een hete oven geschoven zodat de kaas smeltzacht is geworden (€ 18,30). Vitello tonnato is een van die geniale Italiaanse klassiekers die op slechts twee ingrediënten, kalfsvlees en tonijn, berust. Die eenvoud, met slechts enkele kappers erbij, wordt hier gerespecteerd, terwijl de saus licht en liquide is in tegenstelling tot de dikke tonijnmayonaise die je wel eens in foute versies aantreft (€ 18).
Over de pasta kan ik kort zijn: buonissimo! De fijne spaghetti werd op het scherp van de snee al dente gekookt, vermengd met boter en ansjovis wat voor een krachtig smaakshot zorgt, en bestrooid met pangrattato* waardoor je een prettige crunch krijgt (€ 19,50).
De panna cotta met coulis van rode vruchten - fijn, fris en niet te zoet - is het zoveelste bewijs dat je niet veel ingrediënten nodig hebt om iets verrukkelijks op de tafel te toveren, zolang die ingrediënten maar van prima kwaliteit zijn en de kok geen beroemdheid wil worden (€ 8).
Dit is de Italiaanse volkskeuken op haar best: eenvoudig, lekker en goedkoop. Wat heb je eigenlijk meer nodig als je uit eten gaat?
La Stazione Alimentari, Alsembergsesteenweg 411, 1180 Ukkel, lastazione.be
FOTO: KARMEN AYVAZYAN
* Pangrattato
Pane betekent brood, grattato geraspt: pangrattato is dus een soort paneermeel, maar grover en knapperiger van structuur. Na het vermalen van het brood wordt het geroosterd, soms verrijkt met smaakmakers als citroenschil, knoflook en/of kruiden. In de Italiaanse volkskeuken (ook wel cucina povera of arme-mensen-keuken genoemd) wordt oud brood niet weggegooid maar creatief hergebruikt. Zo fungeert pangrattato in pasta vaak als goedkopere vervanger voor geraspte parmezaan.
